Wat piercers aanbevelen en wat de Britse wet vereist

Wat de Association of Professional Piercers specificeert

De APP is een Amerikaanse non-profitorganisatie waarvan de sieradennormen de referentie zijn waar de meeste gerenommeerde studio's mee werken, ook in het VK. Hun normen zijn het kennen waard omdat ze zijn geschreven als specificaties — zaken waaraan een leverancier kan voldoen of niet — in plaats van als marketingtaal.

Voor een eerste piercing zijn de geaccepteerde materialen:

• Titanium volgens ASTM F136 (Ti-6Al-4V ELI) of ASTM F1295 (Ti-6Al-7Nb), of commercieel puur titanium volgens ASTM F67
• Staal volgens ASTM F138 — implantaatkwaliteit, wat niet hetzelfde is als het "chirurgisch staal" dat in de meeste reguliere winkels wordt verkocht
• Niobium
• Massief goud, 14k of hoger, nikkelvrij en niet verguld, gold-filled of vermeil
• Gesmolten kwartsglas
• PTFE en bepaalde andere inerte polymeren, voor specifieke situaties

Twee andere vereisten zijn net zo belangrijk als het metaal. Het sieraad moet interne schroefdraad hebben of schroefdraadloos zijn — een staafje met externe schroefdraad sleept tijdens het inbrengen een schroefdraad door het genezende kanaal. En het oppervlak moet glad zijn en een spiegelafwerking hebben, omdat krassen en sporen van gereedschap bacteriën vasthouden en het weefsel irriteren.

ASTM F1295 is het vermelden waard, aangezien mensen ernaar zoeken en aannemen dat het een lagere kwaliteit is. Dat is het niet. Het is Ti-6Al-7Nb — dezelfde familie als F136, waarbij vanadium is vervangen door niobium. Beide zijn implantaatspecificaties en beide worden geaccepteerd; F136 is simpelweg de meest voorkomende in lichaamsieraden.

De door de APP geaccepteerde materialen voor een eerste piercing, en hoe elk wordt gespecificeerd. Een materiaal is acceptabel omdat het aan een norm voldoet, niet omdat het in een lijst hypoallergeen wordt genoemd.

"Hypoallergeen" is geen gereguleerd woord

Dit is het meest misleidende woord in de sieradenmarkt, en de reden is simpel: geen enkele wet definieert het. Er is geen test waar een sieraad voor moet slagen voordat "hypoallergeen" op een productomschrijving mag worden gedrukt. Een verkoper kan het op alles schrijven.

Dus is titanium hypoallergeen? In de zin dat het nuttig is, ja — ASTM F136 titanium bevat titanium, aluminium en vanadium, en helemaal geen nikkel. Nikkel is waar ongeveer één op de tien mensen op reageert, dus een metaal zonder nikkel verwijdert de gebruikelijke oorzaak. Maar het woord zelf is niet wat dat waar maakt. De specificatie doet dat.

En is roestvrij staal hypoallergeen? Dit is waar het woord echt schade aanricht. 316L chirurgisch staal — de kwaliteit die meestal wordt bedoeld — bevat ongeveer 10 tot 14 procent nikkel. De "L" staat voor laag koolstofgehalte, niet voor laag nikkelgehalte. Het wordt desondanks routinematig als hypoallergeen verkocht. ASTM F138 staal van implantaatkwaliteit is een wezenlijk ander en beter gecontroleerd materiaal, maar het bevat nog steeds nikkel, wat de reden is dat de APP het als acceptabel vermeldt terwijl de meeste piercers toch als eerste naar titanium grijpen.

De praktische stap is om het bijvoeglijk naamwoord te negeren en naar het nummer te vragen. Een verkoper met gecertificeerde voorraad zal zonder aarzelen een ASTM-aanduiding geven. Iemand die het gesprek verlegt naar hoe zacht en hypoallergeen het sieraad is, heeft een andere vraag beantwoord. We hebben een volledige gids geschreven over hoe je een bewering over titanium kunt controleren.

EN 1811: wat de Britse en EU-wetgeving werkelijk meet

Dit is het gedeelte dat bijna geen enkele sieradenverkoper vermeldt. De Britse en EU-wetgeving reguleert niet waar je sieraad van gemaakt is. Het reguleert hoeveel nikkel het sieraad op je huid afgeeft.

De regel valt onder REACH bijlage XVII, vermelding 27. Het stelt twee limieten:

• 0,2 µg/cm² per week voor elk item dat in een doorboord lichaamsdeel wordt geplaatst
• 0,5 µg/cm² per week voor items die langdurig in contact komen met de huid — horlogekasten, gespen, oorbellen in een genezen oorlel

De test die dit meet is EN 1811. Een monster wordt een week lang in kunstmatig zweet gehouden en het vrijgekomen nikkel wordt gemeten. Voor gecoate items is er een tweede norm, EN 12472, die eerst twee jaar slijtage simuleert en daarna EN 1811 uitvoert — omdat een coating die als nieuw voldoet niet relevant is als deze na zes maanden doorslijt.

Twee eerlijke conclusies. Ten eerste kan een sieraad legaal zijn zonder geschikt te zijn: de limiet van 0,5 voor huidcontact is meer dan twee keer zo ruim als de limiet van 0,2 voor een piercing. Ten tweede moeten we dit op onszelf toepassen. Belora publiceert het molencertificaat voor het titanium dat onze leverancier gebruikt, met het chargenummer en de volledige samenstelling afgezet tegen elke ASTM F136-limiet. Wij beschikken niet over een EN 1811-rapport. ASTM F136 titanium bevat volgens de specificatie geen nikkel, dus er is niets om af te geven — maar dat is een argument gebaseerd op samenstelling, geen testresultaat, en we zeggen dat liever dan iets anders te suggereren.

Goud: verguld, gold-filled, vermeil en massief

Vier woorden beschrijven vier wezenlijk verschillende dingen, en slechts één ervan hoort in een piercing thuis.

• Verguld — een microscopisch dunne laag goud over een basismetaal, vaak slechts 0,5 micron. Dit slijt door. Wat eronder zit is het deel dat ertoe doet, en dat is meestal messing of staal.
• Goud vermeil — een dikkere coating, minstens 2,5 micron van 10k of beter, over een basis van sterling zilver. Vermeil is qua duurzaamheid een echte stap vooruit ten opzichte van vergulding. Maar de basis is sterling zilver, dat beslaat en geen materiaal is dat een piercer accepteert in een genezende piercing, en het goud is nog steeds een coating.
• Gold-filled — een gebonden laag, meestal 5% van het gewicht van het item aan goud, mechanisch gefuseerd over messing. De meest duurzame van de drie coatings, maar nog steeds een coating.
• Massief goud, 14k of hoger — door en door goud, en de enige uit de lijst van de APP.

Wat is de beste waarde? Voor een genezen oorlel die af en toe wordt gedragen, zijn vermeil of gold-filled redelijk en veel goedkoper dan massief goud. Voor alles wat in een piercing gaat die nog geneest, is geen van de drie geschikt en het eerlijke antwoord is titanium voor een fractie van de prijs, of massief 14k als je specifiek goud wilt.

Vervaagt vergulde sieraden? Ja, en hoe dunner de laag, hoe sneller. Huidvetten, zweet, parfum en wrijving zorgen voor slijtage. Vermeil en gold-filled gaan jaren mee in plaats van maanden, maar elke coating is een onderdeel aan slijtage onderhevig. Dit is precies waarom goudkleurig titanium zich anders gedraagt: een geanodiseerde of PVD-afwerking is helemaal geen coating van een ander metaal. Volledige vergelijking in massief goud vs verguld vs gold-filled.

PTFE, bioplast en steenzettingen

PTFE — polytetrafluorethyleen, hetzelfde inerte polymeer als de antiaanbaklaag — is een flexibel, biocompatibel staafmateriaal op de lijst van de APP. Het is geen algemeen alternatief voor titanium. Het verdient zijn plaats in specifieke situaties: een navelpiercing tijdens de zwangerschap, waar een stijve staaf ongemakkelijk zou zijn naarmate het lichaam verandert; een piercing die moet blijven zitten tijdens een operatie of MRI; en in sommige hardnekkige gevallen waarin een piercer een staaf met enige flexibiliteit wil. "Bioplast" is een merknaam voor een soortgelijk materiaal. Geen van beide is de standaard voor een eerste piercing, en Belora heeft ze niet op voorraad — als je er een nodig hebt, is een studio de juiste bron.

Opaal komt constant ter sprake en verdient een precies antwoord in plaats van bangmakerij. Bijna alle opaal in lichaamsieraden is in het lab gecreëerd (vaak Kyocera synthetisch), wat stabiel is, niet poreus op de manier die ertoe doet, en niet uitdroogt of barst zoals een natuurlijke opaal dat kan. De echte overweging bij elke steen is niet de steen — het is de zetting. Elke chaton of pootje creëert een naad waar lymfe en producten zich kunnen verzamelen, en in een piercing die nog geneest is dat eerder een reinigingsprobleem dan een toxiciteitsprobleem. Een eenvoudige schijf aan de achterkant of een goed gezette steen is makkelijker schoon te houden dan een sierlijke cluster. De meeste piercers zijn ontspannen over een genezen piercing en voorzichtig over een verse.

Verzorging: douchen, zwemmen en opbergen

Titanium zelf is in wezen ongevoelig voor water. Het roest niet, het beslaat niet, en chloor en zout water beschadigen het metaal niet. Je kunt zonder zorgen douchen met titanium sieraden.

De waarschuwing over zwemmen betreft de piercing, niet het sieraad. Een genezend kanaal is een open wond, en zwembaden, bubbelbaden, meren en de zee bevatten bacteriën die een wond niet nodig heeft — daarom raden piercers aan om uit het water te blijven totdat de piercing is genezen. Eenmaal genezen kun je vrij zwemmen, daarna afspoelen met schoon water en het gebied drogen. Meer hierover in zwemmen, slapen en sporten met een nieuwe piercing.

Om een sieraad dat je hebt uitgedaan schoon te maken: warm water, een druppel milde ongeparfumeerde zeep, een zachte borstel rond de schroefdraad en de achterkant van het schijfje waar zich resten verzamelen, daarna afspoelen en volledig afdrogen. Vermijd ultrasone reinigers bij geanodiseerde stukken — de kleur is een oxidelaag en agressief reinigen kan de kleur dof maken. Berg sieraden apart op in plaats van los in een schaaltje, zodat de uiteinden elkaar niet bekrassen; een bekrast oppervlak is precies wat het vereiste van de APP voor een spiegelafwerking moet voorkomen.

Veelgestelde vragen